Agila de Hun

juli 10, 2007

Na 3 jaar trouwe dienst heeft ons astra’ke het vandaag laten afweten.

De laatste weken deed hij al wat moeilijker dan normaal. Starten ging steeds moeilijker, maar uiteindelijk kwam hij altijd wel in gang.

Maar vandaag niet meer dus. Of toch niet echt.
Na een voormiddagje winkelen in den Ikea (en na een paar van die mega-lekkere Zweudse ballekes) wouden we met onze buit naar huis vertrekken. Spijtig genoeg had onze Astra dus niet veel zin, en stonden we daar schoon in de ondergrondse parking onder den Ikea.

Na veel gevloek dan maar naar de garage gebeld. Uitgelegd dat we in een vrij hachelijke situatie zaten (een wagen takelen uit een ondergrondse parking lijkt me niet evident).

Na nog wat meer gevloek kwam hij uiteindelijk toch weer in gang. Voorzichtig zijn we rechtstreeks naar de garage gereden, en hebben we besloten om een nieuwe te kopen. De astra was namelijk al enkele keren tevoren voor dit probleem binnen gedaan in de garage, en de kosten begonnen nogal hoog op te lopen.

De meneer van de garage begon driftig op zijn klavier te tokkelen, en legde na enkele vragen een papiertje voor onze neus met een autootje van 15.000 euros.

Nadat hij doorhad dat dit net iets boven ons budget lag, toverde hij uit zijn papieren iets anders boven. Ditmaal wel iets dat ons aanstond.

Een tweedehands Opel Agila. 60000km, 4500euro. Een praktisch stadsgezinswagenminimonovolumeding.
Maar de eerste keer dat ik het zag vond ik het wel redelijk mottig. Na een paar keer kijken begin ik er echter aan te wennen, en de voordelen er van in te zien.

De hoofdreden om zo’n gezinswagen te kopen is natuurlijk de veiligheid en het comfort voor die andere grote kost die er zit aan te komen

Posted in Tim