Een verhaaltje…

december 5, 2007

Een verhaaltje, over twee mensen, Tom en Temara

filmpjes zijn verwijderd, als je ze toch wil zien: tim punt magnus at hotmail dot com

1.

Het was een mooie dag in Lat city. de vogeltjes waren nog ’s avonds laat aan het fluiten, de straten bruisden van het leven (er liep één mens op ‘t straat, naar Latse normen het equivalent van woodstock).

Nietsvermoedend kwam Temara thuis, nog steeds bezig languit pratend over haar dag. Tom was haar een kwartier eerder gaan halen aan het station. En hoewel hij haar ’s morgens beloofd had om er een gezellige avond van te maken, zei hij dat hij iemand moest gaan depanneren met wat computerproblemen (Als je ook maar íets van computers af weet moet je constant iedereen helpen met zijn of haar computerproblemen).

“Neem op ‘t gemak een badje, en tegen da ge d’r uit komt ben ik al terug” zei Tom, om de opkomende teleurstelling een beetje te verzachten.

“wees voorzichtig”, Antwoordde Temara, en ze ging naar binnen.

“And so it begins” Dacht Tom.

De maanden voordien was hij namelijk bezig geweest met het beramen van dit plan. Hij wist dat hij haar doodgraag zag, en met een kindje op komst vond hij dat de tijd rijp was voor de volgende stap…

2.

“Moet die nu weeral weg, ‘t is altijd hetzelfde liedje” vloekte Temara terwijl ze al zwaaiend de hal binnenkwam.

Maar tot haar verbazing, hing er een briefje aan de deur: “VOLG HET SPOOR”. En meteen zag ze de kaarsjes op de grond die naar boven leidden, helemaal tot aan haar computer. “BEKIJK HET FILMPJE” Stond er op het volgende briefje.

filmpje 1

3

Na het filmpje, spoedde Temara zich naar beneden. Op de laptop vond ze een Powerpoint presentatie terug, die meer licht zou werpen op de verassing die haar te wachten stond.

Uiteindelijk was de opdracht:

Ga naar mijn blog

er is een post speciaal voor jou

maar je moet een wachtwoord invullen

Misschien weet Germaine meer

Vermits Germaine een konijn is, had ze voor het wachtwoord Wortel gekozen. En zo kon Temara verder naar het volgende onderdeel van haar queste: het vinden van Tom zijn fototoestel!

Nu, echt moeilijk was dit gelukkig niet, want zo veel barkasten hebben we nu ook weer niet in huis. Op het fototoestel stond het tweede filmpje

4

Na al die jaren wist Temara vrij wel meteen welke film ze moest zoeken. In het Doosje van de originele Star Wars trilogie, vond ze dan ook de volgende aanwijzingen. Nog een enkele opdracht moest ze goed uitvoeren om die veelbelovende verassing te verkrijgen. Een van Tom’s grootste hobby’s is sinds jaar en dag gamen. Vooral het spel World of Warcraft heeft hem jaren in beslag gehouden. De opdracht was dan ook simpel: vind in de folder van m’n favoriete spel het laatste filmpje

5

En dan het langverwachte moment. Al die moeite die ze had gedaan eindelijk beloond. Temara ging de kinderkamer binnen, en ging als de wiederweerga naar het kinderbed. Ze haalde het laken van het bed, en vond er … een kinder-surprise eitje!

Voor het eerst in haar leven liet ze de chocolade voor wat het was, en opende de twee gele capsuletjes, om er weer een briefje aan te treffen: “Stuur: ‘Verras mij’ naar mijn nummer”

6

Luttele seconden na de sms luidde de bel. Achter de matgeglaasde deur meende Temara iemand te ontwaren met bloemen in zijn hand. En zowaar, haar geliefde Tom had 6 rode rozen voor haar mee, één voor elk jaar dat ze al samen zijn.

En dit was niet alles. met een trillende hand ging Tom langzaam naar zijn jaszak. En zoals het hoort bij dit soort momenten, vond hij natuurlijk niet meteen wat hij zocht. Toen zijn hand de zijdezachte randen van het doosje aanraakten moest hij dan ook een zucht van opluchting onderdrukken. Hij had nog heel wat werk voor de boeg in de seconden die zouden komen. Ergens in de verte hoorde hij zijn hart versnellen. Temara haar ogen werden steeds groter ,en veranderden van ongeloof naar ontroering. En ook Tom had moeite om zijn ogen droog te houden toen hij langzaam op zijn knieën ging zitten. Hij opende het doosje, en liet de ring aan haar zien.

En toen kwam het: “Temara Venhaaren, wil je met me trouwen?”

Enkele ogenblikken van ware sprakeloosheid werden gevolgd door een volmondig ‘JA’ , gevolgd door een innige omhelzing. Allebei konden ze nu hun tranen niet meer bedwingen, en het duurde nog enkele minuten voor ze erin slaagden om elkaar los te laten.

En ze zullen ongetwijfeld nog lang en gelukkig leven.

Posted in Tim