History Repeatin’

september 1, 2007

Ik en zomervakanties, het gaat blijkbaar niet goed samen.

Het begon allemaal in de zomer van 2005 op de stroppenconcerten (waar ik het al eerder over had). Ik stond bij Frank en Yannick die een sigaret stonden te roken toen er een drietal gastjes, niet ouder dan 15 een beetje fars tegen ons begonnen te doen. Na een beetje stoerdoenerij haalt er daar ineens ene een flesje bacardi boven en slaat die met volle kracht tegen mijn slaap. De lafaard liep natuurlijk weg voor we goed en wel beseften wat er gebeurd was. Gelukkig ben ik er met een buil vanaf gekomen, maar plezant is anders.

Het volgende jaar, weer op diezelfde stroppenconcerten, waren we op het tweede terrein aan’t shotten. Na een schitterende passeerbeweging van mezelf, zag Servaas zich genoodzaakt om me redelijk foutief af te stoppen. Door zijn ~~doodschop~~ tackle ben ik met mijn hoofd onzacht tegen Yannick zijn knie terecht gekomen.

Eerst leek er niet veel aan de hand, maar na tien minuten werd duidelijk dat mijn hersenen toch een beetje meer geklutst waren dan goed voor me is. In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat het om een lichte hersenschudding ging.

Dit jaar heb ik de stroppenconcerten heelhuids overleefd. En ook het einde van de zomervakantie had ik bijna zonder problemen gehaald. Maar uitgerekend gisteren, de laatste dag van de vakantie gebeurde dit:

Rond 21u s’avonds, 3 uur voor het verstrijken van de deadline, zat ik met mijn schoonouders, mijn vriendin en enkele van haar collega’s op een babyborrel van Emmely, die andere collega van haar die net bevallen is. op een gegeven moment gaan de dames samen naar het toilet (zo gaat dat met dames).

Ik zat mijn schoonvader juist uit te leggen waarom Standard dit weekend geen kans maakt tegen Club, toen die ineens verschrikt opkeek. Een fractie van een seconde later kreeg ik een oud zwaar schilderij van zonder ‘t zeveren twee op drie meter op mijn ~~kop~~ hoofd. Ik verzeker u da dat geen goe doet.
Gelukkig was de hersenmassa deze keer wel intact gebleven, maar in mijn hoofd wel zat er wel een dikke kap. In eerste instantie dacht ik dat ik er gewoon ging vanaf komen met een buil (ik had nog niet gezien wat er juist gevallen was) tot ik mijn hand van mijn hoofd nam, en het bloed er vanaf zag druipen.
Al da volk natuurlijk in paniek, iedereen rond mij advies aan het geven, het een al nuttiger dan het ander.

Uiteindelijk zijn we naar het ziekenhuis van Halle gereden (een uur rijden wel). Gelukkig waren er daar niet te veel mensen en kon ik direct verzorgd worden. Een stuk of acht draadjes later mocht ik het ziekenhuis verlaten.

Op de onderstaande foto kun je een stuk zien van het bewuste schilderij. Let vooral op mijn onheilspellende doorzichtigheid, die final destination gewijs het nakende gevaar aankondigt.